بــا کـدامیـــن نـالـه آوازت کُنـــم

گــو چـــرا از بـام ما پر می کشد

                          مــرغ قلبـت تــا کـه آزادت کُنـــم

من تو را با عشق خود آزرده ام

                         می روم پــس تا که آرامت کُنـــم

مـن تمامــم، دست یارت را بگیر

                         تـا تــن خود نــذر آمـــالت کُنـــم

چــون روا گردیـده شد با شادیت

                        عمـر خـود تسلیـــم دادارت کُنـــم

                    در حــوالـــــی ِ کـجــا بــینـم تــو را نا مهربان

آری از عقـل مگـو صحبت عشق است و سبو

                    ای که در عاشق کشی یک دانه ای درهر زمان

تــشنه کـامــم مـــوج غــــم آیـــــد بــــه تنـــم

                    ایـــن کویـــر جـــان مـــن در خــرابـاتـی نهان

گفتـــه بـــودی بــــه رهـــت غـــرقـــه شــَــوم

                    غرقـــه ام  مـــن،  زیــــن سبــب دستــی فشان

از لـــطف روی گـُـل مگو با بلبلی زار و غمین

                    مــــــاه ِ مـــن تــــا کـــی پـــس ِ ابــــری نـهان

جــمـــله یـــــاران تــــرک حــامــد کـــرده انــد

                    مــرهــم  دردم  تــویی بهــر خـــدا بـا من بمان

در کـــویر دلِ مـــن شاخــه گـُـلی می رویید

                                         و در آن وسوسه ی ناب عطش می جویید

مـــــــــن از آن دور کــــــــه او را دیــــــدم

                                         همچو یـعقوب ز یـوسف خبری می گویید

هــر چـــه رفـتــم ز درون گشتــم و ای داد

                                        نبــود، گـُــل سـُرخــی کـــه دلـــم می بویید

ساقــه ای بـــود کـه در بـاغ رقیبـان رویید

                                       حاصلش غمکده ها بود که غم می جوشید

ریشـــــه هــایی زده در خــــاک کــــویــــر

                                       میوه های وصـل او لـعـلِ رقیب می نوشید

حــامـــد و تـنـــهایـــی و هُــــرم ِ عطـــش

                                       حاصلی آفت زده گوشه ی خلوت می گزید

                                         زخود بی خود به پروازی رسیدم

           در آنجا منجلی نور و صفـا بـود    

                                          که من هـم جامه ی تن را دریدم

                                  مــــاه رویــی کـــعبـــــه ویــران می کند

چشــم ِ مستی آهــوان را مــی کــشد

                                  ســــرو ِ قـــدی  ســــرو  حـیران می کند

در خــــرامیــدن هـــمان کبـــک دَرِی

                                  رفـــتِ یـــــاری دیـــــده  گــریان می کند

در پیـــاله، مــی  نـریــزد  هــوشیــار

                                  به کـه گـرمی ِ تنـی بـاده نمایان می کند

چشــم تـــو در شعــر حـامــد ای خُتن

                                  می خرامد بین غزالها راپریشان می کند

                          همه در هاله ی نور

                   اینک من و آن کلبه ی دور

                      امید دیدن او،  گاه عبور

خاطراتی همه سرد و مخدوش

                            همه در ذهن مرور

می کنم، بی سبب از این دردم

                          تویی آن حس سرور

پنجره باز شد و خاطرات تو همه از من دور

نغمه هایت، صدایت

                    نامه های فدایت همه

رنگ نسیان نخواهند گرفت

                              ننگ هایی پر زور

خسته ام بسیار خسته،

            از ناگزیرتحملِ این لحظه های بی سبب ایستاده در صف زندگی؛

 در دستم شناسنامه ام این دست نوشته ی بزرگترین دروغ روزگار:

                                    تاریخ تولدم و تولد انسان!

                                        این مختار مخلوق!

بایدی می شود به درازای عمر برای ایستادن در نامرئی صف زندگی

 تولد هر انسان، این مغلوبِ دستِ سرنوشت؛ بایدیست برای شروع ایفای نقش هر انسان در صحنه ی روزگار، توأمان با کشمکش جبر و اختیار،

 با انتخاب نقش برای ایستادگان،

           بی انتخاب که پایان هر نقش به اجبار مردن است.

و تنها مانع رسیدن به بلوغِ این حضور، ققنوس آرزوهایی دست نیافتنی است که بی آنکه کامی دهند بی امان می سوزند

و دوباره در درون آتش گرفته ی انسان حیات می گیرند

 تا آنکه بلوغ حقیقی به اوج رسیده، تلخ جلوه می کند و با تمام نا تمامِ خویش به قاف ققنوس هایش برده می شود؛

 اما جای تمام کمالهاست.

صـــداي ســخـن عشــق يـــادگــاري مــانــد در طــاق ِ دلـم

          نغمــه ي چشـــم  سياهــت رقــص آهــوييست در باغ ِ دلـم

گــرمــي ِ لــعــل لــبــانــت لــذت شُــربِ مـــدامــم مي دهـد

          مـــي گــشــايــي هـــــر زمــان لــعــل لــبـــت آخ  داغ ِ دلـم

مـي شـود آرام از آرامــش پـُـر خـواهــش چشـمـان تــَرت

           كـه خورشيـدم تويي اي نازنيـن ز تـو گـرمست چراغ ِ دلـم

ضــربه ي پلــك چشـم تـو رقـصيدن مضراب بـر ساز ِ دلـم

          رقص ِ زيبــا عاقبت چشم تو را مي كند شهره ي آفاق ِ دلـم

يارا گــر بـه حامـد ز تـرحم نظـر لـــطـف كني يـك سـحـري

           همه ي كساني را

                      كه در جذبه ي يك لحظه رفيق دل شده اند

و در درّه ي خواستن

               و طلب كردنشان

                       شب هنگام دستم را رها كردند؛

 من فراموش كرده ام

      همه ي قانون مداران دل گريز را

گاهي به آگاهي دل گواهي بده

                                كه من قانون نمي دانم،‌

 به من بگو چرا هر وقت غروب مي شود دلمان تنگ است،

 عصر آدينه چرا؟

          ماهي هامان بي تُنگ مي شوند،

باراني ام،

        چتر احساست كجاست؟

در نهان خانه ي جانم مي رسد هر دم نوايي

                         مي رسد هر دم ز تو بر جان من راه صفايي

مــن دگــر از راه كـعبــه آمــدم بـر درگـهـت

                         مي شـوم مـعطوف لطـفت با وفـاي با خدايي

بـر پـري رويـان سيـم اندام دگـر نَبـوَد نـظـر

                          اي مصفـّا صافي صوفي وشان برگو كجايي

بــا مــن و بــي مــن بــه لــطـفــت قـائـمــي

                          مي نشنيم بر رهت تا بر منت چهــره گشايي

همچو حامـد رند زاهد تو بخوان شرح مِحَن

                           تــا كــه تــنـها شمــع شــونــد راهــي بيايي

يــاد  مجنــون نــاز  ليـــلاي من است         زيـن سبـب اين چين و آن چــون مي كنم

ياد ليلا مي زند آتش مرا ای همرهان       تا شکوه وصل او عشاق مفتــون مي كنم

گرچه از حال دلم آگه نه اي نامهربان      ناگزیرم شرح هجر باشمع مغبون مي كنم

حامدم در انتهاي كـوچه هاي انتظــار        دستِ‌ آخر نگهي  بر بيدِ  مجنون مي كنم

چاره گشاي مشكلم زلف چليپايي تو

              حافظِ پـا تا به سرم دم ِ مسيحايي تو

پرده برانداز و ببيـن عاشق ديوانــه ات

              پلـه ي مـعـراج كُنَد لـطـفِ خـدايـي تو

هر چه دويدم نشد، آه نفسـها فسـرد

              دعــاي مـن بـي اثـر، روح مناجاتي تو

گر به دعايم رسد يك نظر اي روح حق

               از ملكم بگــذرم، ســـرِّ اهــورايــي تو

آه مسيحا نفس، خالق ســرِّ نــمــك

                حامـــدِ تنهـــا منــم، آه ز تنهايــي تو

هرچه بودم هرچه هستم تا ابـــد مست همــانم

                   كــه بــه پيمانه ي مستي بكنـد ظـــرف زمــانم

هـــرچــه دارم ز تــو دارم مـهر و ماه مهربانم

                  كــــه بــــه نـــاز جــمــالت بـكــني درد نــهانم

تا ابــد مســت ز الطـاف رُخــت خــواهم بـــود

                  كه ز الطـاف فــروغـت فــارغ از لطــف جهانم

تو كريمي، تو رحيمي، تو همــان نــور خدايي

                  مددي رسان تو خوبِ مهربانم كه منتظر بمانم

مـــن دگــر فارغم از زور و زر و زورق عشق

                  همــه شاديــم هميــن اسـت كه منتظـر بمانــم

مـــن دگــر فــارغم از بــوي گــل و نـاز زمان

                 و در آنم كه زبستان تو من غنچه گلي بستانم

همــه سينــه ام بســـوزد بــه شرار فـرقت تو

                 نـــدارم ادعـــايي خـادمــت "حـامد مـهديانم"

                 شدم تاریک و ظلمانی، در اين دنياي جسماني

الا یا ایها الساقی فـــروغ ديــــده ي مــــايـــي

                 اسيــر كـــوري روحــم،شفايم را كه مي داني؟

الا یا ایها الساقی هــمــان مـــخـمـور پـر دردم

                 تو بـر مخموري نالايق هـمان وردي و درماني

الا یا ایها الساقی اســيــر نــفســي بــي دردم

                 تو مي داني دواي درد بي دردي، نمــي داني؟

الا یا ایها الساقی خوشـــا آنــان كه مي گيرند

                 از آن زلف چليپايي و آن چشمت دمــي جاني

الا یا ایها الساقی منم حــامد همــان عــاصي

                 تو بـر حــال مــن تنهــا مسيــر راه ســامـانــي

من از گندمزارهاي بي مترسك آمده ام

به دنبال بهار...

     به دنبال مزرعه ي بي آفتم

من آنجا كه پدرم گندم را خورد؛

خودم را در اين مزرعه ديدم...

اي پدر گناه پسرت چيست؟

                    كه تا رسيدن به آن مزرعه

                                            دستخوش آفتم

  و در اين مزرعه ي پر ز مترسك چه كنم؟

                        تــا ز ســـرم افكنــد شــوق بهشـت نعيـــم

نوش نمــا بـر مـَنَت حال دعـــا و صـــلوة

                        شــور مناجات و مي، بــي بها زر  و سيم

توبه ي من كن قبول اي همه خوبي ز تو

                        صبر كن و كن قبول، توبه ي من اي حليم

در  همه عمر بوده اي، خــالق يكتاي من

                         بنــــده نبـودم ولـي بنــده نـــوازي رحيــم

عمر به سر آمـــده حامــد عاصــي ببين

                         زاد نــيندوختــه اي بهــر ِ رضـاي كريــم

ای که بی چشم تو چشمی، چشم من چشمي نديد

هيــچ چشمي چشم من بهتــر از آن چشمت نديد

بــا خيال چشم تو، رضوان كه خوان جنت است

حـور در چشمش نيامـد، چشمه ي كوثر نــديـــد

چشم آن دارم كــه از چشمم نرانــــي چشم هـــا

زانكه چشمم جز به چشمت، چشمه ي انور نديد

قلب من قديميه، كاهگليه!

بوي خاك بارون خورده مي ده

مشامتو نوازش نمي ده؟

گفته باشم كه فرو ريختنيه!

ديگه به هيچكي نمي گم

وقتي از خونشون مي ياد

واسم از حسّ ياكريماشون بگه

واسم از مادربزرگش، صفاي پدر بزرگش

واسم از گلهاي قالي، نقش رخي زرد توي دستاي خالي

آخه هر كي اومده، زده بر تار دله

ديگه تاب نداره ...

     با بغض صدايم ترا مي خوانم

           خواندني تر از رقص قو ها در آب،

                غمگين تر از تك نفس هاي غزالي در دام

    نه از فراق بي حساب

        نه از نفسهاي پر اضطراب

             نه از خواهش شب

تا ديدن مجدد آفتاب

    من از زبان ماهي سفيد گرفتار در مرداب مي گويم

مرا درياب

    كه نه اشكم پيداست

       نه صدايم پا برجاست

نگاه كن زبان ماهي دلم را ؛ مي گويد:

                                                دوستت دارم و بدرود

                    اي حرف تو بر لبها، يـار تـو كجا آيـــد؟

هر جا كه بود مستي در پستوي ميخانه

                     از آه شـرر بـيـزش، دردي ز سمـا آيـــد

نــام تــو مــرا بــاشد، آسايه اي جانانه

                     در بستـر بيمـاري، يــاد تـــو شفا آيـــد

ايمن ز سر حكـمت، در حادثه هـا آيـــد

                     بي ياد رخت هر دم، بر پيكــر مـا آيـــد

اي ناز تر از گلها! معشوق مني باز آ

                      تـا حــامـد دــيوانه، از راه صـفا آيـــد

هســتـم ز جــبــرِِِِ هسـتي

                         هستـت نفس، هستي؟

مُـــردم ز هـــجـر رويــت

                         يـارا تو جبر گشتــي؟

خـونـم بـه گـردن تـوست

                        نـــازم خــــدا پرستي؟

گـشـتـم مســـت بــويــت

                       بـازم مـگو كه مستي؟

دنـيـا بـر تـو ايـن اسـت

                      رفتن به سوي نيستي؟

بر عده اي چنين است:

                       لـهو و دنـيـا پرستي؟

حـامـد! دار فنــا بيـن

                        جــاويد يكـتا پرستي